Sequana Swing NO Jazzband                                                           17/02/2018

Meer dan nooit waren we verheugd om weer eens een Franse jazzgroep in ons midden te mogen ontvangen. Meteen denken we terug aan de onvergetelijke concerten van Dany Doriz, Olivier Franc en The Pichelour Jazz Band hier in onze GL-Jazzclub. De alomtegenwoordige invloed van Sidney Bechet is bij die Fransen altijd aanwezig. De verwachtingen waren dus hoog gespannen. Dit concert werd i.s.m. Burgundy Jazzclub St.-Amandsberg georganiseerd.

De Sequana Swing N.O. JB is een klassieke oude stijl jazz band wat instrumenten betreft. Enkel het a-typisch drumstel van Jean Bernard Leroy valt op. Voor zijn gewoon drumstel met meerdere cimbalen, koebellen, houtblokken staat nog een extra stel dat ‘temple blocks’ heet. Het ding is een reeks holle houten bollen van verschillende grootte. De charleston-hihat heeft hier gewoon plaats moeten ruimen. We merken dat de drummer niet de drummer is die ze aangekondigd hadden dus mag ik veronderstellen dat Jean Bernard Leroy een vervanger is of op zijn minst een nieuwe is in de band. Zijn spel is licht, subtiel en heeft een New-Orleans-feeling. Had met een beetje meer punch mogen spelen want ritmisch zat het in de groep soms niet helemaal snor. Zijn temple blocks heeft hij sporadisch gebruikt en dat gaf een verrassend mooi effect.
Om hun repertoire samen te stellen hebben ze bij de Sequana Swing N.O. JB richting New-Orleans gekeken. Vooral de oudst gedocumenteerde nummers passeerden de revue. Nummers van
de Original Jass Band, King Oliver, Jelly Roll Morton, Lil Hardin, en Louis Armstrong enz enz.  Uit de archieven diepten ze ook minder voor de hand liggende partituren op. Wie zou er bijvoorbeeld Buddy’s Habit van King Oliver voor de geest kunnen roepen? Ze speelden ook een jazzversie van een klassiek barbershopnummer: “Heart Of My Heart”. Er werd ook uit de pot van de Revival Jazz periode gevist: “Burgundy Street Blues” van George Lewis bijvoorbeeld. De originele versie van dat nummer klinkt een beetje zoals een antieke stoel: krakend, wiebelend en wankel en met heel veel patine. Nu ga ik niets afdoen aan de prestatie van George Lewis, zijn versie vind ik gewoon SU-PER. Maar om nu ieder oud jazznummer perse te willen spelen als een stoel met een poot af is echt een brug te ver! Ten onrechte heeft men (=Alan Lomax) ooit gedacht dat Lewis’s versie wel de puur originele jazz moet zijn geweest. Die zogenaamde ‘authentieke-jazz’ versie is gewoon opgenomen tijdens Georges Lewis’s herstel in het ziekenhuis nadat zijn borstkas was ingedrukt bij een arbeidsongeval!
Als er één uitschieter van de Sequana-Swing N.O. JB is die ik zal blijven herinneren is het “Postmans Lament” of vrij vertaald: de facteurs klaagzang. Nogal geanimeerd probeerde klarinettist Jens Kromer ons het refrein te laten meezingen: “Lord, Take This Pack From My Back”. Een Fransman die ons Engels leert, dat was me wat. Maar Jens Kromer heeft Duitse roots dus werd het: “Herr, nimm dieses Päckchen von meinem Rücken“ ter onzer verduidelijking. Wij hebben hem op onze beurt dan maar de Nederlandse versie aangeleerd. Hij is het waarschijnlijk nog aan het memoriseren!
Al bij al was het een tamelijk concert. We hebben ons verwachtingspatroon wat naar beneden moeten bijstellen. Ze zijn verdienstelijk maar hadden niet de klasse van de eerder genoemde Franse groepen.
DLE

Het is ons niet de bedoeling een “jazzy hot talent” aan te duiden. Iedereen heeft zo zijn eigen mening over de kwaliteit van de groepen die bij ons komen optreden en wij doen ons uiterste best om voor ieder wat wils te presenteren. Een perfect orkest bestaat niet , daar ieder zijn eigen voorkeur en oordeel heeft. Er worden ook geen punten uitgedeeld , daarvoor moet men een wedstrijd of concours houden en dat heeft tenslotte niets met muziek te maken.