Interview: ‘Six Old Alley Cats And A Dog-Loving Lady’.

 

The Crooktown Jazzband was al maanden in verwachting van hun derde, ’t is te zeggen: hun nieuwe CD: ‘Six Old Alley Cats And A Dog-Loving Lady’. Het maakte mij natuurlijk zeer benieuwd. In voorbereiding van dit artikel ging ik al eens mijn oor te luisteren leggen aan de hoogzwangere buiken van twee zwaargewichten van de band: Hendrik (W) en Roger. Zou ik een hartje horen kloppen op de beat van de jazz of zou ik enkel wat gerommel horen in hun darmen? De twee stonden mij op te wachten aan het Kotje in Lendelede. Op mijn papiertje stonden de klassieke hoe, wat, waar en waarom vragen. Maar veel vragen moest ik niet stellen, want Hendrik stak meteen van wal en beantwoordde zomaar alle de vragen die ik had willen stellen.

Hendrik: “De motivatie om een CD uit te brengen was om het 40 jarig bestaan van The Crooktown Jazzband te vieren. 40 Jaar, dat is niet niets. Welke groep kan zeggen dat ze 40 jaar samen spelen? Dat moesten we op de een of andere manier toch vieren. Dus zeiden we: wat gaan we doen? We konden toch niet opnieuw een speciaal concert geven met alle oud leden zoals we deden toen we 35 jaar bestonden? We moesten niet lang zoeken want al snel werd er gekozen om opnieuw een CD te maken. Een registratie van The Crooktown Jazzband zoals we nu zijn. Het is meteen ook een mooi aandenken. Dus trokken wij met zijn allen enkele dagen naar de huisstudio van Hendrik (D) in Staden om er opnames te maken…”.

Intussen is Roger opgestaan en schuift een schijfje in een CD speler en drukt op de play-knop en dra hoor ik in primeur het resultaat van hun derde CD. Niet lang na de start van de eerste tonen maakt Roger met een simpel handgebaar en opgetrokken wenkbrauwen zijn punt. “Dat is de Crooktown Jazzband!” zegt hij. Veel woorden heeft Roger niet nodig om te zeggen wat hij te zeggen heeft. Hij bekrachtigt zijn kort betoog met het Russisch klinkend woord: “nyéé?”.
En inderdaad, wat ik hoor is The Crooktown Jazzband zoals ze in het echt klinken. Zelfs de algemene akoestiek van de studio klinkt nagenoeg zoals die van de GL-Jazzclub. Direct, puur en zonder veel technische poespas zijn de opnames gemaakt. Je herkent meteen ook de sound van The Crooktown Jazzband want geen enkele band klinkt als The Crooktown Jazzband. Die eigen specifieke sound vindt je al terug op heel oude opnames die ooit nog gemaakt zijn met bandopnemers en cassetterecorderkes.
Hendrik (W): “De nummers zijn opgenomen met de volledige groep en in één track zonder knippen of plakken. Het ging er heel gemoedelijk aan toe en er was geen tijdsdruk. Dat kon omdat we het tijdschema en de regie volledig zelf in handen hadden. Als een van ons vond dat er tijdens de opnames iets niet goed was, dan stopten we de opname en herbegonnen we tot iedereen tevreden was. Er was dus volledige inspraak van iedereen.”
Wat mij opvalt is hoe ontspannen er gespeeld wordt. Een heel verschil met hun allereerste CD waar een derde persoon de opnames in handen had en fouten maken tijd en geld kostten.  Over het eindresultaat van die eerste CD, en zeker van de geluidskwaliteit, kon achteraf wel iets gezegd worden. Nu bleef het eindresultaat trouw aan hun uiteindelijke opzet. Namelijk zo getrouw mogelijk klinken zoals ze in het echt klinken. De toon was al gezet met hun vorige CD: “Jailbird Flight”. Het is Hendrik (D) met zijn huisstudio die hier de pluim op zijn hoed mag steken voor het geslaagde studiowerk.

Intussen bekijk ik goedkeurend het hoesje van de CD. Zeer mooi en professioneel gemaakt. Hendrik (W) onthult mij dat het Lena Setola is die instond voor het ontwerp en voor het grafisch design. Zij runt samen met haar man Joos een grafisch bureau. De afbeelding is net als de titel een doordenkertje. Tip: de dame op de hoes stelt Griet voor.
Ook bestudeer ik de titellijst van boven naar onder en van onder naar boven. Tot ik plots in het midden een nummer ontwaar dat ik niet ken.
“Het zal toch niet waar zijn zeker!” zeg ik onthutst! “Lees ik daar geen Chinese titel?!”
We weten al langer dan vandaag dat Roger de gave heeft om vreemde talen fonetisch te vertolken. Heeft hij niet ooit het Russisch lied ‘Oty Tsjornië’ op verbluffende wijze vertolkt? Nu werd ik wel zeer benieuwd of Roger ook dit lied, op track nr. 7, in het Chinees vertolkte of niet? Meteen drukte Roger met een brede smile op zijn gezicht enkele malen op de forward-knop. Ik hoor eerst een ferme gongslag en meteen daarna merk ik dat het Joos is die aan zet is met een Chinees klinkend riedelke op banjo. Ja, die titel, dat is wat iemand spontaan zou kunnen zeggen als hij het nummer zou horen. Het is Joos zijn ding, het hele nummer lang mag hij schitteren. Roger onthult mij intussen wat de Lendeleedse vertaling is van die welluidende Chinese titel: ‘Wang Snee-Wang-Pang’ … Wat er ook van zij, ik kan je geruststellen, de echte titel van het nummer is ‘China Town’.

De nummerkeuze van hun derde CD is gevarieerd en zijn allen oude-stijl jazznummers. Ik zie vooral nummers die ze de laatste jaren hebben toegevoegd. 
Hendrik: “De nummers zijn zo gekozen, zodat iedereen eens aan zijn trekken kan komen.”
Na nog een luistersessie staat Hendrik op, drukt op de stopknop en zegt: “Weet niet of er nog wat kan verteld worden. Ik moet nog patatten gaan koken”. (DLE)